... انشاالله که میزان رای ملت است

کمی از ظهر گذشته بود که برگشتم خونه. از صبح نیم ساعت دنبال یه حوزه خلوت گشتم که گیرم نیومد. همه جا شلوغ بود. بخودم گفتم اول و آخر باید دو سه ساعتی توی صف بایستی، و این کمترین کاریه که باید انجام بدی. بالاخره تو یه مدرسه نزدیک خونه رفتم آخر صف. بیشتر تو سایه بودیم و کمی هم آفتاب. طبق عادتم و بر خلاف اکثر مردم ساکت بودم و به حرفهای اونا گوش میدادم. آدمای توی صف که همدیگه رو نمیشناختن، به طرز غریبی مهربون شده و با هم خوش و بش و شوخی میکردن. این وسط جوانکی مشغول مباحثه با مرد میانسالی بود که یواش یواش داشت به جدل لفظی کشیده میشد. دیگرون دخالت کرده و به جوانک حالی کردن که دیگه وقت بحث و جدل تموم شده و شما تا دیروز صبح حق داشتی نظرت رو علنی و تبلیغ کنی، و با همین کلام جوّ آرام شد.مسن ترها نشسته روی یک ردیف صندلی و ما جوانترها! سرپا. کمی بعد جام رو به نفر جلویی سپردم و رفتم یه گوشه حیاط و سیگاری گراندم و تمام که شد برگشتم توی صف. نرم نرمک جلو رفتیم تا وارد سالن شدیم. قبل از ردیف میزها و دستگاه ها و اپراتورها و مسئولین، چند تا صندلی بود. وقتش رسید که کمی بشینم. دختر جوانی بغل دستم نشست و بقیه دخترها سر نشستن روی تک صندلی باقیمونده با شلوغی خاص خودشون بهم تعارف میکردن که گفتم: نشستن زیر پنجاه سال اکیدآ ممنوع. دختر بغل دستیم حاضر جواب بود و بلافاصله گفت: من خوب موندم! که همگی خندیدیم. نوبت من که رسید انگشت زدم و برگه رو گرفتم و رأی رو نوشتم و داخل صندوق انداختم و دوباره اومدم تو حیاط و یه سلفی از خودم و صف گرفتم و زدم بیرون. دم در به جوانکی بسیجی و مسلح که از صبح ایستاده بود خسته نباشیدی گفتم و پرسیدم: بهت رسیدن یا نه؟ آبی، شربتی، چیزی؟ از سکوت و حالت صورتش معلوم بود که تشنه و گشنه است. راه افتادم طرف یه سوپری همون نزدیک. دو تا کیک و یه آبمیوه و یه آب معدنی گرفتم و برگشتم. یواشکی گذاشتم بغل دستش طوریکه اگه یه مسئول دید مواخذه اش نکنه. تشکر آرام و نجیبانه ای کرد. گفتم تا گرم نشده بزن و فقط دعا کن مملکت از بالا و پایین به راه راست بره. پیاده راه افتادم طرف خونه. یه سیگار دیگه حسابی میچسبید...