... پاداش

مدتهاست که هر از گاهی با دیدن یه حرکت مثبت از یه جوون رعنا، در عالم تخیل به این فکر میکنم که اگه من تو این مملکت یه کاره ای بودم، واسه جوونها به نسبت سعی و تلاش و لیاقتشون یه پاداش اساسی میدادم. مثلآ اگه یه جوون طی سالهای تحصیل، معدلش مستمرآ ممتاز باشه، ماهی یه میلیون بهش اختصاص بدم. اگه تو یه رشته ورزشی فعالیت باشگاهی داشته باشه بازم یه میلیون دیگه. اگه هنری هم بلد باشه مثل نوازندگی، مجسمه سازی، نقاشی، قالیبافی و یا هر هنر دیگه، اونم یه میلیون. یهویی میبینی جوونی که چند ویژگی رو با هم داره، ماهی سه چهار میلیون کاسبه.

راجع به بودجه اش هم فکری نکردم. چرا که میدونم با مدیریت و نظارت علی گونه بر ثروت و درآمد این مملکت، میشه بیشتر از این رو هم تأمین کرد. جلوی چپاول و فساد رو هم بگیری که نور علی نور.

وقتی تخیلم رو بعنوان یه آرزو واسه عهد و عیال بازگو کردم بلافاصله گفت: اینطوری دیگه هیچ جوونی کار نمیکنه. پول که بیاد تو جیبش، خودش رو بی نیاز از کار کردن میبینه.

منم بلافاصله گفتم: بعید میدونم جوونی که با تلاش و جدیت به این حد از خودساختگی رسیده، با کمی پول انگیزه رو از دست بده. میفهمه که همتش بی اجر نمونده و با این قدردانی، تلاشش رو بیشتر هم میکنه.